Zomer 2018 werd deze foto gemaakt, nadat ik Barnsteen Teammanagement had ingeschreven bij de KvK. Nog geen idee hoe alles zou gaan. Alleen een heel sterk verlangen om datgene te kunnen doen wat ik het allerliefste doe: leidinggevenden en hun teams begeleiden om weer met plezier te kunnen werken.

De stap was groot. Weggaan bij de politie waar ik lang en met zoveel plezier heb gewerkt. Voor mezelf beginnen en geen enkele zekerheid meer hebben. Behalve de zekerheid dat ik mag doen waar ik gelukkig van word. Hoe pak ik het aan als ondernemer, terwijl ik niet uit een ondernemersfamilie kom?

En ja, soms is het pittig. De momenten waarop ik me afvraag of er ook maar iemand is die op me zit te wachten en of ik wel echt die toegevoegde waarde lever die ik wil bijdragen.

Maar het overgrote deel voel ik mij compleet. Voel ik de kracht die van mij uitgaat als ik doe waar ik zo gepassioneerd over ben en ben ik ongelooflijk blij en dankbaar voor alle mooie dingen die al op mijn pad zijn gekomen:

  • Natuurlijk het geven van de (maatwerk)workshops  en het samen oplopen met leidinggevenden om met meer vertrouwen en plezier met hun team te werken.
    Maar er is zoveel meer bijgekomen…
  • Het mede-auteur zijn van het boek LEFWIJF.
  • Gastspreker op een HR-event.
  • Ervaring als bestuurslid van stichting Leergeld Zaanstad & lid leiderschapsteam van een netwerkorganisatie.
  • Het starten van mijn 2e bedrijf (wie had dat kunnen bedenken?): Barnsteen Lifecoaching waarbij ik mensen kan ondersteunen in hun vindtocht naar meer geluk & zingeving in hun leven. Hoe mooi is dat?
  • Maar ook mijn ontwikkeling als ondernemer: hoe kan ik datgene bieden waar leidinggevenden of mensen met zingevingsvraagstukken ook echt naar op zoek zijn? Hoe gaan zij mij vinden en ik hen?  Wat moet ik daarvoor kunnen? En ben ik wel echt een ondernemer? Inmiddels kan ik zeggen: ja! 😉

De afgelopen paar jaar waren zoveel rijker dan ik me had kunnen bedenken. Ik leef!

Het doet me soms denken aan het nummer Ravijn van Veldhuis & Kemper:

Maar als ik iets zou mogen zeggen, het is geen rechte lijn
En de grens maar iets verleggen gaat maar zelden zonder pijn
Want de allermooiste bloemen, groeien vlak langs het ravijn
En om die te kunnen plukken moet je durven bang te zijn

In vol ornaat, door de mist
Liever dan, je nooit vergist
Maak een sprong, recht vooruit
Of vliegt de bocht er lachend uit.

Want als de mooiste bloemen groeien, langs de rand van het ravijn
Dan moet daar ook het beste uitzicht op je stoutste dromen zijn

 

Ik kan niet wachten op wat er komen gaat!

 

Wil je reageren op dit blog? Leuk! Dat kan hieronder.
Wil je meer weten over dit onderwerp? Of behoefte aan andere stappen die je kunt zetten om een leven te kunnen gaan leiden wat echt bij jou past en waarin je meer geluk (her) vindt? Neem dan contact met mij op via deze link. Eerst meer weten over mij? Klik dan hier.

En hier ga je naar het overzicht van alle blogs.

Chat openen
Stel hier je vraag